Naar aanleiding van Rechters 16.
Rode draad door de preek: Simson speelt mijet zijn toewijding aan God en verliest die ook helemaal. De gevolgen zijn dramatisch! Maar God laat zijn kind niet los zodat zijn toewijding terugkomt.
- God had veel geduld met Simson. Het liep bijna verkeerd af. Hoe kijk je in het licht van deze geschiedenis naar je eigen leven?
- Gaat het gezegde ’Nood leert bidden’ op voor deze geschiedenis?
- Herken je dat je in kleine stapjes steeds verder bij God vandaan raakt? Waar sta jij?
- Is het jou wel eens gebeurd dat je aanleiding gaf dat mensen jou als christen/ jouw God niet zoveel waard vinden vanwege jouw gedrag?
Om over na te denken:
- Het hele leven van Simson was eigenlijk een grote rebellie tegen zijn roeping. Hij wist van zijn roeping als nazireeër, maar wilde eerder, net zoals een gewone man, feesten houden, trouwen en hier en daar wat bakkeleien om zijn kracht ten toon te spreiden. Hij was tegen zijn wil door de HEER geroepen en kon daar niet uit ontsnappen, al probeerde hij van alles.
Snap je dat Simson zich wil ontworstelen aan deze speciale roeping en vooral een gewone man wil zijn? En hoe zit dat dan met jouzelf in je roeping als christen? - ‘Meer dan enige andere richter verpersoonlijkte Simson het decadente Israël van zijn dagen.’ Simson laat dus zien hoe het met Israël gesteld is.
Kun je een voorbeeld geven, waarin voor je duidelijk wordt hoe het met onze maatschappij of met de kerk is gesteld? - Simson is in de laatste 2 preken geschetst als iemand die iets laat zien van Christus.
Herkende je dat of vind je dat toch wat vergezocht. Waar zie jij anders/ nog meer iets van de rode draad die God afwikkelt richting de komst van onze Verlosser? - Wat blijft je bij uit de serie over de rechters? Welke facetten heb je van God (her)ontdekt?